مواظب کلاممان باشیم که بی ثمر باز نمی گردد

انسان ها از کلام خود شناخته مي شوند.از کلام تو بر تو حکم مي شود.پس هميشه مواظب کلام هايي که از زبان ما خارج مي شود بايد باشيم.کلام با هر چه انرژي در بدن ما موجود مي باشد از درون ما خارج مي شود و به عالم هستي مي رود و هيچ گاه بي ثمر باز نمي گردد.

چون ارتباط ما با همه محيط اطرافمان با کلام است واي کلام تو را دوست دارم که هر انچه در درون من است به خالقم مي رساني و مرا به اين اعتقاد مي رساني که خالقم مرا مي شنود و من با کلام است که ستايش مي کنم و شاکر خداوند هستم و نام خداوند است که تمام وجودمان را به ارامش مي رساند.کلام ما را به اوج واقعيت مي برد.کلام جاري شدن تمام درون به بيرون است و از انچه که بيرون مي ايد ما در زندگي مان ان را را خواهيم ديد.

کلام مي تواند ما را به اوج افلاک ببرد و همين کلام را اگر از راه نادرست به کار ببريم،مي تواند ما را تا قعر فلاکت و تباهي ببرد.وما را به نيستي و نابودي بکشاند و بدانيم نيروي حاصل از کلام ما نيرويي است که عالم هستي را طي مي کند و دوباره به ما باز مي گردد.پس بايد در مورد کلامي که مي خواهد از دهانمان خارج شود،بسيار انديشه کنيم و بدانيم باز گشتنش به زندگي خودمان است.صفحه70 کتاب اشتي با خدا.بقيه مطلب در پست بعدي.ياعلي